In zijn ruime studio werkt hij met zijn modellen aan foto’s die confronteren, ontroeren en soms zelfs uitdagen. Maar bovenal probeert hij de essentie van een persoon vast te leggen.
Van muziek naar fotografie
Henk volgde aanvankelijk een totaal andere richting. Al op jonge leeftijd raakte hij gefascineerd door muziek en volgde hij een opleiding klassiek slagwerk aan het conservatorium in Den Haag. Hij studeerde af als uitvoerend muzikant en docent, en werkte jarenlang als muziekdocent en orkestlid. “Ik had altijd een enorme drang om te creëren,” vertelt hij. “Maar in een orkest miste ik de vrijheid om echt iets nieuws te maken.”
Hij stortte zich daarom op het lesgeven en op het maken van theatervoorstellingen met zijn leerlingen. “Daar kon ik mijn creativiteit veel beter in kwijt. We deden alles zelf: van muziek tot decor en regie.” Toch begon er na jaren iets te knagen. “Het was fantastisch om met jonge talenten te werken, maar ik voelde dat er nog iets anders op me wachtte.”
Van natuur naar mens
Na een burn-out adviseerde zijn arts hem dagelijks naar buiten te gaan. Met een camera in de hand begon Henk vogels en natuur te fotograferen, maar hij merkte al snel dat hij méér wilde. “De natuur is prachtig, maar ik kon er weinig van mezelf in kwijt. Ik wilde iets maken, niet alleen vastleggen.”
Toen iemand hem vroeg waarom hij geen mensen fotografeerde, viel alles op z’n plek. Van portretten naar diepere projecten over gender, identiteit en de kracht van kwetsbaarheid – Henk had zijn missie gevonden.
Mannen in jurken: kwetsbaarheid als kracht
Een van Henks meest opvallende series is die waarin mannen in jurken en op hakken worden gefotografeerd. Wat begon als een experiment met theaterkostuums, groeide uit tot een artistiek statement over genderexpressie en vrijheid.
“Veel mannen voelen zich van jongs af aan aangetrokken tot vrouwelijkheid, maar de maatschappij keurt dat vaak af. Mijn werk geeft ze de ruimte om zichzelf te laten zien zoals ze zich diep vanbinnen voelen,” legt Henk uit.
Voor de camera bloeien zijn modellen op. “Sommigen hebben jarenlang hun verlangen om vrouwelijker te zijn weggestopt. Als ze hier staan, met een jurk aan, zie ik ze stralen. Dát moment vastleggen, dat is waar mijn werk om draait.”
“Mijn werk is geen protest, maar een pleidooi voor vrijheid. Schoonheid zit wat mij betreft niet in perfectie, maar in het zichtbaar durven zijn wie je echt bent.”
Beeld met een boodschap
Zijn werk wordt niet altijd met open armen ontvangen. “Sommige galerieën zeggen: ‘dit verkoopt niet’. Alsof kunst alleen bestaansrecht heeft als het winst oplevert,” zegt hij met een glimlach.
Maar commercieel succes is niet zijn doel: hij wil een dialoog op gang brengen. “Ik wil dat mensen die mijn werk zien zich afvragen: waarom raakt dit me? Waarom voel ik me ongemakkelijk of juist ontroerd?”
Volgens Henk ligt het gesprek over gender en identiteit nog steeds gevoelig. “Er is nog zoveel weerstand. Mannen in jurken worden op straat uitgelachen of erger. Mijn werk is geen protest, maar een pleidooi voor vrijheid. Iedereen moet zichzelf kunnen zijn.”
Op weg naar een museum
Henk exposeert regelmatig, maar droomt van een grote museumtentoonstelling. “Een plek waar mijn werk wordt gezien door een breder publiek, niet alleen mensen die al bekend zijn met de queer community. Dát is impact maken.”
Ook werkt hij aan een boek met vijftig foto’s, begeleid door korte teksten van een schrijver. “We zoeken nog een uitgever,” zegt hij met een twinkeling in zijn ogen. “Maar ik weet zeker dat dit boek er komt. Dit verhaal moet verteld worden.”
Zijn werk is een ode aan individualiteit, aan schoonheid buiten de hokjes, aan mensen die zichzelf durven zijn. “Ik ben altijd op zoek naar dat ene moment, die blik, dat gevoel dat alles zegt. Schoonheid is voor mij niet een perfect gezicht, maar een ziel die zichtbaar wordt.”
