Letterlijk. Haar foto’s lijken op schilderijen, haar modellen verdwijnen in water, en achter elk beeld zit een verhaal dat dieper gaat dan de oppervlakte.
“Het duurde jaren voordat ik begreep dat mijn werk eigenlijk over mezelf gaat,” zegt Dindi. “Ik dacht altijd dat ik gewoon mooie beelden maakte, maar toen ik mijn fascinatie voor maskers, schmink en gelaagdheid beter ging onderzoeken, besefte ik: dit gaat over mijn eigen lagen. Over de maskers die ik draag, over controle loslaten.”
Van kwast naar camera
Na haar afstuderen aan de Willem de Kooning Academie in 1999 dacht Dindi dat ze kunstschilder zou worden. Maar in de praktijk bleef de verflaag nooit veilig liggen: “Ik was zo ongeduldig dat ik het werk van de dag ervoor weer overschilderde. Weg mooie moment. Fotografie gaf me iets wat schilderen niet gaf: ik kon het werk parkeren, terughalen, bewerken. En langzaam begon ik te ‘schilderen met pixels’.”
Die schilderachtigheid is nog steeds te zien. Haar beelden hebben een gelaagde diepte, alsof er olie op het doek ligt. Veel kijkers vergissen zich en denken dat het schilderijen zijn. Dindi beschouwt dat als het grootste compliment.
Het water dat losmaakt
De echte omslag kwam toen ze water ontdekte als onderdeel van haar proces. Eerst ging ze zelf het water in met een onderwatercamera. Daarna dook ze met modellen, in zwembaden met zwarte en later gekleurde achtergronden. “Onder water laat alles zich niet sturen. Het water doet wat het wil. Dat was voor mij, als controlfreak, tegelijk frustrerend en bevrijdend.”
Tegenwoordig werkt ze met een zelfgebouwde waterbak in haar studio. Daarin laat ze foto’s ‘te water’ gaan, zodat het beeld zich op een onvoorspelbare manier vervormt en transformeert. “Het water maakt het magisch. Het geeft iets terug wat ik nooit zelf had kunnen bedenken.”
Psychisch exhibitionisme
Dindi’s werk is altijd figuratief, bijna altijd vrouwelijk en doordrenkt met symboliek. Het is intiem, soms confronterend. “Iemand noemde het ooit ‘psychisch exhibitionisme’. Dat vond ik prachtig. Het klopt: mijn beelden zijn een soort openhartig dagboek, maar dan in beeldtaal. Wie er gevoelig voor is, kan daar iets in herkennen van zichzelf.”
Altijd onderweg
Tevreden is ze zelden. “Misschien is dat wel het kunstenaarsding. Het kan altijd beter. Ik hoop ooit het punt te bereiken dat ik terugkijk op een werk en denk: ja, dit is precies wat het moest zijn. Maar misschien is het juist die onrust die me vooruitduwt.”
Inmiddels hangt haar werk op uiteenlopende plekken en heeft ze een vaste expositieplek bij Unit4ART in Gouda. Daar wisselt ze het komende halfjaar maandelijks de selectie. “Het voelt fijn om terug te zijn in Gouda. Er zit hier toch een stukje thuis in de muren.”
📍 Te zien bij: Unit4Art, Gouda
📷 Meer werk: dindi.nl
