Sommige kunstenaars maken werk dat meteen de ruimte pakt. Bij Carina Mathot gaat het anders. Haar werk trekt je niet naar zich toe met lawaai, maar met aandacht. Je kijkt en dan kijk je nog een keer. Naar een landschap, een lichtval, een verte die zich niet meteen prijsgeeft. Alsof je niet alleen naar een schilderij kijkt, maar er langzaam in wordt uitgenodigd.
Misschien is dat ook precies wat Carina wil. In haar schilderijen zoekt ze niet naar het landschap als plaatje, maar naar de beleving ervan. Naar het gevoel van lopen of fietsen door een gebied, van licht dat verschuift, van een pad dat je blik meeneemt, van een verte waar iets achter lijkt te liggen. Ze wil dat mensen in haar werk kunnen dwalen, zegt ze. Dat ze erin gaan. Niet vluchtig kijken, maar even blijven hangen. Juist in die lagen zit haar handschrift. Atmosferische diepte, kleur, ruimte en een stille nieuwsgierigheid naar wat er nog achter het zichtbare ligt.
Een jubileum vol landschap, licht en herinnering
Dat past ook mooi bij haar jubileumjaar. Op 12 april 2026 vierde Carina Mathot haar 55-jarig kunstenaarschap met een tentoonstelling in Music Art Centre Gouda Studio’s aan de Oosthaven. Daar zijn tot en met 10 juli schilderijen uit de afgelopen vijftien jaar te zien, waarin het landschap een hoofdrol speelt. Niet als letterlijke weergave van wat buiten ligt, maar als herinnering, sfeer en ervaring. De afgelopen jaren vond zij haar inspiratie tijdens fiets en wandeltochten door Europa en Amerika, en de laatste twee jaar juist dichter bij huis, in Nederlandse landschappen en in het spoor van kunstenaars rond 1900 die licht en kleur zo gevoelig wisten te treffen.
Waar alles begon: verf, lijn en klassieke basis
Toch begon het verhaal niet bij het landschap alleen. Carina is van huis uit schilder. Tekenen en schilderen noemt ze haar eerste liefde en ook haar vijfjarige klassieke opleiding heeft haar daarin gevormd. Figuur tekenen, portretten, kunstgeschiedenis: een degelijke basis waar ze nooit spijt van heeft gehad. Misschien is dat ook waarom haar werk, hoe vrij het soms ook oogt, altijd een onderliggende structuur houdt. Iets wat klopt, ook als het niet letterlijk wordt uitgesproken. Zelf zegt ze daar iets interessants over: je leert het vak zo goed kennen dat je het later ook kunt loslaten. Niet om slordig te worden, maar juist om meer vrijheid te vinden.
Toen licht een tweede taal werd
En toen kwam het glas.
Niet als modegril, maar bijna logisch. Vanuit aquarellen met transparante lagen groeide de behoefte om licht niet alleen te schilderen, maar letterlijk van binnenuit te laten komen. Glas bood precies dat. Het gaf haar de kans om ruimte, gelaagdheid en transparantie fysiek te maken. Waar een schilderij de suggestie van ruimte geeft, ís glas al ruimte. Je kunt erin kijken, erdoorheen kijken, de wereld erachter meenemen. Voor Carina werd het een tweede taal, technisch veeleisend, zwaar soms ook, maar onweerstaanbaar rijk in mogelijkheden.
De ruimtelijkheid van denken en maken
Dat werken met glas vroeg wel iets anders van haar. Meer techniek, meer voorbereiding, meer denken in constructies, bouwtekeningen en uitvoering. Bij grote opdrachten kwam daar nog samenwerking bij kijken, met gespecialiseerde ateliers en makers. Schilderen heeft ze van A tot Z zelf in de hand, vertelt ze. Glas is een proces met veel fases, veel precisie en soms ook een bijna architectonische manier van denken. Misschien is dat waarom haar werk, ook in verf, iets ruimtelijks is blijven houden. Zelfs in haar landschappen voel je nog altijd die fascinatie voor lagen, licht en doorgang.
Reizen, dwalen, zien
Wat in het gesprek ook opvalt, is hoe sterk kijken voor haar verbonden is met leven. Reizen, wandelen, ontdekken: het komt steeds terug. Niet als hobby naast het werk, maar als bron ervan. Spanje, Nieuw-Zeeland, Amerika: het zijn geen lijstjes van bestemmingen, maar plekken waar iets gebeurt met licht, ritme en ruimte. Ze vertelt over de woestijnen in Spanje, filmisch en spannend, over paden die niet gemarkeerd zijn, over het gevoel dat je niet precies weet wat er achter de volgende heuvel ligt. Dat onbekende, dat zoekende, zit ook in haar schilderijen. Niet alles wordt dicht geschilderd. Er moet iets overblijven voor de kijker. Een opening. Een mogelijkheid om zelf verder te kijken.
Meer dan een optelsom van jaren
Juist daarom voelt dit jubileum groter dan een optelsom van jaren. Het gaat niet alleen om 55 jaar kunstenaarschap, maar ook om een manier van werken en kijken die zich steeds heeft verdiept. Daarbij markeert 2026 nog een tweede mijlpaal: Atelier Mathot aan de Peperstraat bestaat dan veertig jaar. Dat zegt iets over haar verbondenheid met Gouda, maar ook over haar rol in het culturele leven van de stad. Ze was bestuurslid van de Regionale Kunststichting Gouda, lid van de commissie Kunstopdrachten en voorzitter van Stichting Reisgenoten. Ze gaf les, organiseerde, maakte en droeg bij aan kunstprojecten in Gouda en het Groene Hart. Nu geeft ze nog steeds masterclasses schilderen en kunstlezingen.
De honger is er nog altijd
En klaar is ze duidelijk nog niet. Integendeel. In het gesprek klinkt nog altijd nieuwsgierigheid, honger zelfs. Nieuwe pigmenten, nieuwe reeksen, nieuwe vragen. Ze zegt het zelf heel helder: met pensioen gaat ze niet. Daarvoor is de bron te sterk, de toewijding te groot.
Misschien is dat uiteindelijk de mooiste omschrijving van Carina Mathot. Een kunstenaar die niet alleen werk maakt, maar een leven lang is blijven kijken. En die precies daardoor nog altijd iets weet te openen in degene die kijkt.
Atelier Mathot
info@ateliermathot.com
06 4996680