Inez Meter (1925-2022)
In haar gedichten hield Inez niets achter. Elk woord koos ze zorgvuldig, zodat ze klonken zonder aarzeling. Vorm was voor haar nooit een keurslijf; ze liet de gedichten komen zoals de woorden zich aandienden, vrij en ongedwongen.
Van de Hoge Gouwe naar de boekenplank
Oktober 1925. Hoge Gouwe 47, Gouda. Daar begon het. Een jeugd in de stad die haar hele leven haar decor zou blijven. Ze schreef als puber al gedichten, maar ach, dat deed toch iedereen?
“Ze vond het niet bijzonder; ze schreef voor zichzelf, om haar gevoel, ideeën en gedachten vorm te geven. Pas veel later besefte ze dat ze iets in handen had.”
Op haar vijftigste kwam dat besef echt. De aanmoedigingsprijs voor literatuur van de gemeente Gouda gaf haar het zetje. Daarna volgden Schrijfsels en druksels, bibliofiele uitgaven, voordrachten. Alsof er een kraan was opengedraaid die nooit meer dichtging.
De eerste stadsdichter
In 2003 benoemde wethouder Jaap Warners haar tot eerste stadsdichter van Gouda. Een primeur. Een jaar lang schreef ze over de stad. Niet zomaar rijmende lofliedjes, maar teksten die je soms lieten glimlachen en soms even stil maakten.
“Ze gaf Gouda een stem die bij de stad paste: scherp, warm en eerlijk,” zei burgemeester Pieter Verhoeve afgelopen zomer tijdens de opening van het Inez Meter halfjaar.
Zacht praten, hard werken
Inez had een zachte stem. Maar vergis je niet: als ze iets vond, ging ze ervoor. Punt. Toen de Oude Begraafplaats plaats moest maken voor parkeerplekken, stond ze op. Richtte een stichting op, organiseerde evenementen, maakte er een monument van.
“Ze bleef net zolang praten en regelen tot het gebeurde. Niet omdat ze graag vooropstond of in het openbaar, maar vooral omdat ze vond dat het moest gebeuren en daarbij verstond ze de kunst om juist dat netwerk om zich heen te verzamelen dat nodig was om het doel te bereiken.”
In 1990 haalde ze, als lid van de Culturele Raad, Leo Vroman terug naar Gouda voor een symposium. Een week vol poëzie en gesprekken. En dan dat moment: Inez die hem begroette met een zachte aai over zijn wang.
“Ze deed dat gewoon. Niet uit branie, maar omdat het klopte,” herinnert een oud-collega zich.
Poëzie op straat
Op hoge leeftijd stond ze elk jaar bij de plaatsing van Stolpersteine. Ze droeg haar gedicht Godlof voor. Geen plechtigheid voor de vorm, maar één die je voelde.
“Ze gaf woorden aan momenten waar je zelf sprakeloos van werd,” zegt stadsdichter Chris Bellekom.
In 2015 kreeg ze het ereburgerschap van burgemeester Milo Schoenmaker. Officieel, ja. Maar eigenlijk had de stad dat allang aan haar te danken.
Thuis was vrijheid
Haar vier kinderen groeiden op in een huis zonder strakke regels. Veel spel, veel kunst, veel gesprek. Geen televisie, daar vond ze niks aan. Maar wel eindeloos vertrouwen. Ze gaf ruimte én het gevoel dat dat veilig was, zonder daar veel woorden aan vuil te maken. Vaak ontvingen haar kinderen een klein gedichtje van haar. Een paar woorden, een paar regels waarin ze aangaf hoe bijzonder ze het moment samen had ervaren.
Dat ze zich zo inzette voor de wereld om haar heen, ging overigens volledig langs haar kinderen voorbij. Dat was geen onderwerp van gesprek. Zelfbewust en wijs, maar thuis had vader het hoogste woord. Pas na haar overlijden ontdekten ze die andere kant van hun moeder.
Wat blijft
Nu is er de bundel Inez Meter Verzamelde Gedichten en het culturele programma Levend Monument 2.0 ter ere van haar honderdste geboortedag. Haar woorden klinken opnieuw door Gouda. Niet als echo, maar als richting.
Nog belangrijker dan haar gedichten liet Inez Meter een boodschap na: “Soms moeten dingen gewoon gezegd worden en soms moet je gewoon doen.”
Kader tekst
Inez Meter | Verzamelde gedichten
Ter gelegenheid van haar 100ste verjaardag verschijnt Inez Meter | Verzamelde gedichten.
125 gedichten in een prachtig verzorgde hardcover (160 pagina’s, met hoogdruk stofomslag).
Meer informatie: . Inez Meter | Verzamelde gedichten | webwinkel Drukkerswerkplaats Gouda